Hicret Mahallesi’nde bulunan yaklaşık 20 metrekarelik ev, yaşamaktan çok ayakta kalma çabasını barındırıyor. Boş buzdolabı, dağınık mutfak eşyaları ve temizlenemeyen odalar; gücü tükenmiş bir hayatın sessiz tanıkları. Bu evde zaman ağır akıyor, günler sessizlikle geçiyor.
EVLAT HASTANEDE, ANNE EVDE GÖZYAŞIYLA
Nuran teyzenin birlikte yaşadığı oğlu, aşırı kilo ve sağlık sorunları nedeniyle hastanede tedavi görüyor. Ev şimdi daha soğuk, daha sessiz.
“Evlat olmayınca ev de olmuyor” diyen Nuran teyzenin sesi titriyor. Oğlunun yokluğu, yokluğun kendisinden daha ağır geliyor.
Oğlunu görebilmek için kredi çektiğini anlatan Nuran teyze, bu nedenle sosyal yardım aylığının kesildiğini söylüyor. Artık en temel ihtiyaçlar bile hesaplanarak alınıyor.
TEMİZLİK YAPAMIYOR, KENDİNE KIYAFET ALAMIYOR
Kendi sağlık sorunlarıyla da mücadele eden Nuran teyze, evi temizleyemiyor, günlük işlerini tek başına yapamıyor. Kendisi için yeni bir elbise almayı çoktan unutmuş. Elindeki son parayla oğluna pijama aldığını anlatırken gözleri doluyor:
“Eve dönerse giysin diye…”
SOĞUK, AÇLIK VE SESSİZLİK AYNI EVDE
Evde yiyecek yok, içecek yok, yakacak yok. Soğuk günlerde üstüne örtecek yorgan bulunmuyor, mutfakta tencere kaynamıyor. Mahalle muhtarı ve bazı duyarlı vatandaşlar imkanları ölçüsünde destek olmaya çalışıyor. Ancak bu destek, derinleşen yoksulluğu gidermeye yetmiyor.
BİR KAPININ ARDINDA BEKLEYEN SESSİZ YARDIM ÇIĞLIĞI
Yıllarca sokaklarda yaşam mücadelesi veren Nuran teyze, bugün bir kapının ardında sessizce bekliyor. Bu evde sadece yoksulluk değil, unutulmuşluk da yaşıyor.
Elazığ’ın ortasında, gözlerden uzak bir gerçeğin adı olan Nuran teyze; şimdi hem kendisi hem de hastanedeki oğlu için duyulmayı bekliyor.